Beste vrienden,
We hebben overnacht in Hallormsstaður, een dorpje met vijftig inwoners en een gelijknamig hotel dat wel meer dan vijftig toeristen kan herbergen. In het restaurant aten we een prachtig zalmgerecht met een heerlijke romige saus en allerhande handgeplukte kruiden. De Riesling uit Nieuw-Zeeland paste er perfect bij. Wat die fles kostte zie ik nog wel eens terug op een bankafschrift.
We rijden nu langs de Lagarfljót, een rivier die door het gletcherdal stroomt en die hier zo breed als een meer is. Vele stroken langs de wegen op het eiland lichten dezer dagen zachtpaars op vanwege de bloeiende lupines. In 1945 ondernam Hákon Bjarnason een trip naar Alaska om winterharde lupines te verzamelen en in IJsland uit te zetten. En met succes, ze doen het hier erg goed. De officiële naam is Úlfabaunir (Wolf Beans).
Hier in de buurt is ook veel bos aangeplant, en ook dat doet het erg goed. Het is niet onmogelijk dat de vroege IJslanders hier bos hebben aangetroffen, het vervolgens allemaal gekapt hebben om huizen te bouwen en te stoken, en vervolgens in huizen van turf moesten wonen.
In de buurt is ook de Hengifoss waterval, waar we een kijkje gaan nemen. Het is een boel klimwerk in wederom een harde koude wind. We halen de top niet helemaal, maar kunnen weer genieten van prachtige basaltkolommen en schitterende vergezichten, en een glimp van de hoofdwaterval (100 meter verval). De verdere tocht voert ons langs gletcherdalen, sneeuwige passen en kustwegen langs prachtige fjorden. Het is allemaal zo mooi dat het pijn aan je ogen doet.
De Kliffbrekkufossar watervallen zijn ook beroemd, het is eigenlijk een bergrivier die twintig kilometer land al cascaderend naar beneden dartelt. Wij bekijken alleen de benedenste waterval, want we moeten nog een heel eind langs de kustweg, met vele éénbaans bruggen.
Het dorpje Djúpivogur is bekend vanwege het kunstwerk van Sigurður Guðmundsson, dat bestaat uit 34 collosale granieten eieren van vogelsoorten die hier in de buurt broeden. En inderdaad, alle eieren zijn verschillend van vorm en kleur, en ongetwijfeld ornitologisch in orde. Een kunstwerk van formaat.
Uiteindelijk bereiken we het stadje Höfn, waar we inkopen doen in de Netto supermarkt voor ons zelfbereide maal van vanavond, want we schijnen een keukengelegenheid te hebben op de accomodatie. Het wordt een broodje gerookte zalm met mayo en een sla van jonge spinazie. Dat is maar goed ook, want de keuken stelt niet veel voor. Wel komt er een stel langs dat ook een maaltje komt maken. We beginnen beleefd in het Engels, maar al gauw herkent iedereen de gemeenschappelijke Nederlandse tongval, en we kletsen gezellig wat af.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten